Verslagen

Verslag: ‘Helden’

Share

Het ontmoetings- en cultuurcentrum van Kruishoutem draagt de naam ‘De Mastbloem’. Dat is niet toevallig. In de zeventiende eeuw floreerde in de Eigemeente immers een toneelgezelschap onder dezelfde naam. Het was dan ook niet meer dan normaal dat VZW Cultuurkruis vroeg of laat theater op de bühne van de Kruishoutemse cultuurtempel zou brengen.

Op zaterdag 26 november was het zo ver. Jaak van AsscheTuur De Weert en Arnold Willems kwamen het stuk ‘Helden’ opvoeren. Het is een torenhoog cliché, maar steeds weer waar dat de Grootste Artiesten de vriendelijkste personaliteiten blijken te zijn. Dit was ook nu het geval; van bij hun aankomst waren de drie topacteurs de gemoedelijkheid zelve. Jaak haalde meteen herinneringen op aan zijn opnames in Wannegem voor de gesmaakte TV-reeks ‘De Ronde’, de drie heren waren trouwens eenstemmig opgetogen over de voortreffelijke infrastructuur van Kruishoutems cultuurcentrum. Wat een verschil met Freddy De Vadder die het in april nog aandurfde ‘De Mastbloem’ met een zwemkom te vergelijken ! Den onnozelen kwiet !

‘Helden’ is Stany Crets’ enscenering van ‘Le vent des peupliers’ (2003) van Gérald Sibleyras. Het werd in 2005 vertaald door Tom Stoppard en groeide uit tot een bekende en gesmaakte komedie over de ‘vergankelijkheid des levens’. Crets waagt zich niet over één nacht ijs met deze voorstelling. Het stuk bewees onder meer in London een heuse publiekslieveling te zijn. Nochtans is het thema allesbehalve hip. Sibleyras voert drie oud-strijders op die de dood afwachten in een rusthuis voor ex-soldaten. Er rest hen niet veel meer dan te bakkeleien over de fratsen van hun verzorgster alias zuster Madeleine of mee te wiegen met de populieren aan de overkant van het rusthuis.

Helden

Crets vroeg aan drie klasbakken om die oud-strijders te vertolken. Jaak Van Assche (°1940), Tuur De Weert (°1943) en Arnold Willems (°1932) kwijten zich meesterlijk van die taak. Elk hebben ze een rijke theater-, televisie- en filmcarrière achter de rug. En geen van hen denkt eraan om hun geliefde ambacht te verlaten en te verruilen voor een zitje achter het raam van, bijvoorbeeld, een rusthuis. Een stuk over rusthuisbewoners spelen, dat kan gelukkig wél. En hoe! De drie zijn gepokt en gemazeld in het goochelen met woorden, spelen met uitdrukkingen en virtuoos inzetten van hun lichaamstaal.

Regisseur Crets ruggensteunt zijn zilvergrijs trio door hen in een sober en tegelijkertijd adequaat decor te plaatsen. De drie mannen ‘verbabbelen’ de tijd op hun favoriet terras. Dus poot Crets een eenvoudig houten podium op het podium neer. Voilà, een terras. De achtergrond bestaat uit een blauw scherm. Met daarop het woord ‘lucht’. Niet alleen een verwijzing naar de lucht boven en omheen het terras. Maar evengoed een subtiele referentie aan wat de drie oud-soldaten mankeren in hun leven: lucht.

Daar ontbreekt het de voorstelling zelf allerminst aan. Precies omdat Crets het stuk heel eenvoudig ensceneert. Bovendien zijn de personages rijker dan karikaturen. Uit en door hun geredetwist ontstaan drie bonte portretten van drie mensen die hebben gevochten aan het front en nu strijden tegen de verveling. Door reisplannen te smeden, avontuurlijke dorpswandelingen uit te stippelen, rusthuiscomplotten te onderzoeken en, vooral door voor elkaar een (weliswaar zeurende) steun en toeverlaat te zijn.

Door deze oudere acteurs zo respectvol en rustig te regisseren en ruimte aan hun spelgoesting te geven, ontstaat een mooi en aandoenlijk portret van het ouder worden. ‘Helden’ is geen zaagstuk, maar een prachtstuk. Over de kracht, wijsheid, humor en deugddoende rust van oudere mensen. Maar ook over de kunst om de schoonheid van het leven uit de kleinste dingen te puren. Zoals bijvoorbeeld van onversneden spelerstoneel genieten op een koude novemberavond. Bedankt Jaak, Arnold en Tuur ! (verslag op basis van theaterrecensie van Els Van Steenberghe).

U kan de foto's hier bekijken.

Verslag: Dag Meneer De Wilde !

Share

Tè to ne roaren! Even waanden we ons bij deze uitspraak op de dialectenavond van de Heem- en Geschiedkundige Kring Hultheim (vorige week ook een vol huis overigens!) Maar neen, ’t betrof wel degelijk een avondje Cultuurkruis met Jan De Wilde. Na Geert Vandenbon, die sober en intiem zijn debuut-CD Landingsbaan voorstelde, was het aan het kleinkunsticoon uit Aaigem om met zijn muzikale vrienden het publiek mee te nemen in a trip down through memory lane, de koffer gevuld met vier decennia liedjes die het Vlaamse volk hebben begeleid op een avontuurlijke, ondeugende, ontroerende, speelse, stoute, leuke en verfrissende reis. Het was inderdaad Jan die ons leerde dat blaadjes bomen krijgen (en niet andersom zoals vaak verkeerdelijk wordt gedacht).

Jan De Wilde en vriendenJan De Wilde

Jans vrouw beroerde de bas, waardoor hij toch even van zijn melk was. Bij het begin van het optreden was het inderdaad even wennen aan de soms onnavolgbare hersenspinsels van Jan, vol zelfironie en gespeelde (?) vergetel- en onhandigheid. Het daagde waarschijnlijk vrij snel bij iedereen waar Urbanus indertijd de mosterd heeft gehaald. En viel het jullie ook op dat leermeester Jan en leerling Urbain met de jaren fysisch meer en meer op elkaar zijn gaan gelijken? Urbanus vult binnenkort enkele keren het Sportpaleis te Antwerpen, Jan deed op 17 september hetzelfde met Kruishoutems cultuurtempel De Mastbloem.

Hij trapte af met ‘Dag Meneer De Wilde’ waarbij hij refereerde naar zijn grootvader. Even later kwam zijn vader aan bod. De aandachtige luisteraar prikte meteen doorheen het harnas van zelfspot om een vat van jeugdherinneringen en nostalgie aan te boren. We kregen ze allemaal te horen, de liedjes die we doorheen de jaren als Vlaams Muzikaal Erfgoed (VME) zijn gaan koesteren: ‘Golden retriever “Ik zit boordevol affectie en vooral voor blondjes. En na dagen introspectie zou ik graag het hondje van een zuidoostvlaamse schone zijn”), ‘Zusters’, ‘Hé hé’‘Eerste sneeuw’‘Favoriete beest’‘Jan de grote griezel’, enzo verder enzo scifo. Fenomenaal was Jans versie van Walzing Mathilda, waarbij zijn stem meer Waits was dan die van Tom zelve. De Nederlandstalige tekst was van gitarist Eddy Peremans die volgens Jan ‘bijna één jaar Germaanse en tien jaren gitaar had geleerd’.

Jan pakte met zijn eigenste ik de zaal in, kwam solo terug op de bühne voor een ontroerende bis, waarna hij in stijl afsloot met ‘De fanfare van honger en dorst’ en ‘Joke’. Na al die jaren blonken Jans oogjes nog bij de gedachte dat de pastoor van Aaigem (intussen al lang onder de graszoden) ooit in de zeventiger jaren hem had bestempeld als de ‘dorpspornograaf’Joke, Joke, kom nou, trek je witte jurkje uit ! Bedankt Jan !

Op naar zaterdag 26 november voor een lach en een traan. Tragikomedie heet dat dan. Toneel ‘Helden’ met de supercast Jaak Van Assche, Tuur De Weert en Arnold Willems. Tickets bestellen kan via deze website. En u weet het natuurlijk, de afwezigen hebben ongelijk. Tot dan !

Bekijk hier de foto's.

Verslag Freddy De Vadder: Marginaal Danneelske en banaans in De Mastbloem

Share

Rekkemnaar Bart Vanneste over zijn alter ego:  “Freddy De Vadder is eigenlijk een extreem overdreven Belg. Opportunistisch, anarchistisch, racistisch en apathisch tegenover politiek. En door die maniertjes uit te vergroten probeer ik ze juist in vraag te stellen en te relativeren. Nu zeggen mijn vrienden wel dat ik hoe langer hoe meer op Freddy begin te lijken… “.

Op zaterdag 30 april ging Freddy De Vadder in Kruishoutem naar de bakker.  Wat hij dus uitgerekend in Cultuur- en Gemeenschapscentrum De Mastbloem kwam verrichten, blijft een raadsel.  Niet dat het hem veel kon deren.  Freddy was eens te meer voor 100 % zich zelve.  You love him or you hate him.  Zo simpel is het.

Freddy De Vadder

Dat de woorden ‘dikke tetten’ in de Kruishoutemse cultuurtempel zouden vallen, dat wisten we (en hoopten sommigen onder ons wel een beetje...).  Trouwens,  ge moet het maar doen !  Als een doordeweekse male chauvinistic pig dergelijke woorden uitkraamt, krijgt hij gegarandeerd ne dzjoef ip de muile en een proces aan het been wegens  O.S.G. (Ongewenst Sexueel Gedrag).  De Vadder vult er zalen mee en wordt er - (neem het gerust aan) - goed voor betaald.  Wie es ter tons dun onnoezuleire ? 

Freddy herleiden tot pure vuilbekkerij doet zijn act trouwens te kort; er kan niet worden ontkend dat zijn marginale typecasting vaak een glimlach op het gelaat weet te toveren. Hij is trouwens op zijn best, als hij het niet over seks heeft, maar vertrekt vanuit zijn kijk op de wereld. Dit neemt evenwel niet weg dat het voor nogal wat aanwezigen op het randje en soms zelfs behoorlijk erover zal geweest zijn. Toch wist Freddy de lachers op zijn hand te houden tot het einde van de show, met zijn slotevaluatie als leuke uitsmijter.

Niemand verliet alvast vroegtijdig gechoqueerd de zaal, wat wel was gebeurd bij zijn optredens in Olsene en onlangs nog in Waregem. Wat uiteraard niets anders kan betekenen dan dat het Kruishoutemse publiek meer ruimdenkend is dan de buren van de Leiegemeente en de paardenstad … Nog een geluk dat onze burgemeester ziek het bed moest houden en niet tussen het publiek zat; Freddy’s vergelijking van CC De Mastbloem met een zwemkom zou hem waarschijnlijk een pijnlijke scheut in de hartstreek hebben bezorgd.

In het najaar hopen we u, geachte lezer, weer in de Mastbloem te Kruishoutem te mogen begroeten. Dan presenteert VZW Cultuurkruis twee acts van Artiesten met Ervaring, Heren van Stand, Klasbakken in hun genre: in september kleinkunstenaar Jan De Wilde en in november Jaak Van Assche, Tuur De Weert en Arnold Willems in het toneel ‘Helden’. De zaal is voor beide events reeds voor de helft uitverkocht. ’t Zal dus voor de rappe zijn. Tickets reserveren kan via deze website. Have a nice summer !


Bekijk de foto's hier.

Verslag: Andries en Oliver !

Share

‘Waanzinnig wervelend’, dat zijn de woorden die opwellen, als we terugblikken op de musical ‘Oliver !’ die we met de Cultuurkruisbus op zondag 9 januari in de Stadsschouwburg te Antwerpen bezochten Het schouwspel dat we er te zien en te horen kregen, was overdonderend. Een duizelingwekkende lawine van indrukken overviel onze zintuigen; we hadden oren en ogen te kort om alles op te nemen en te laten bezinken; magistrale decorwissels, een grandioze choreografie, succulente vertolkingen en sublieme stemmen. Oliver, the artful Dodger, Nancy, Bill Sikes, Fagin en zelfs de hond Bull kwamen regelrecht uit het 173 jaar oude boek van Charles Dickens op de buhne tot leven. Het was even zoeken tussen al dat podiumgeweld om de jonge Andries Gistelinck te ontwaren.

Dodger, Bill Sikes, Andries en Oliver

Uw verslaggever merkte hem op in een weeshuis, zippend aan een linzensoepje en schouderschokkend tussen verkopers en venters op Pentonville Square. Met brio wist de jonge snaak uit Nokere zijn mannetje te staan in deze theatertsunami. Na zijn rollen in ‘Elisabeth’ en nu in ‘Oliver !’ is het duidelijk dat Andries bij de Grote Jongens speelt in de Premier League der Podiumkunsten. De musical had trouwens nog een - zij het verre link - met Nokere en Kruishoutem; Hilde Norga, nicht van Meester Frans, speelde en zong op indrukwekkende wijze de hoofdrol van Nancy, het liefje van booswicht Bill Sikes. De hoofdvogel werd evenwel afgeschoten door Peter Van den Begin, die de rol van zijn leven neerzette. Fagin, Debby en Nancy én de Man van Melle, we kregen ze allemaal met klasse en met humor in de zaal toegeworpen. Graag stippen we aan dat VZW Cultuurkruis op zaterdag 26 november diezelfde Peter Van den Begin naar Kruishoutem haalt. Hij zal er samen met Stany Crets de tragikomdie ‘Helden’ regisseren, maar daarover leest u meer elders op deze webstek. Moe, maar voldaan, en na het nuttigen van enige broodjes en Elixirs d’Anvers keerden we terug naar huis. ’t Was goed geweest.

Het fotoverslag vindt u hier.