Verslagen

VERSLAG HAN SOLO BEDANKT !

Share

Han Solo is van alle markten thuis. Hij bestormt met de klok der regelmaat de podia van schouwburgen en parochiezalen, regisseert collega-komieken (Geubels, Gili, Mahieu, De Vadder), en kroonde zich tot hofnar van SV Zulte-Waregem. Daarmee is hij zonder twijfel “the hardest working man in stand up comedy business”. De man, die ooit de Ware Liefde vond in Kruishoutem, kwam fel gebekt, rad van tong en scherp op snee afgezakt naar CC De Mastbloem met zijn show ‘Han Solo bedankt !’.

We kregen een nieuwe Solo te zien. Gedaan met de intussen legendarisch geworden woede uitbarstingen. Het mis begrepen, heerlijk verontwaardigde moederskindje van weleer is niet meer. Han Solo is positief veranderd ! En als hij al ’s last heeft van een oprisping, dan kan hij nogal altijd een teloore kapot smijten, een klein teloorke voor een klein agressietsje, een grote teloore voor een grotere woedelawine. Een geslaagde invalshoek waarmee Han handig het publiek bespeelde. Het feit dat skoonvoadre José, tantannelore en skoonbroere Kristof in de zaal zaten, gaf de interactie bovendien extra pigment.

Han-Solo-bedankt

Wat niet was veranderd, was de vuile praat, een euvel waaraan vele standuppers zich bezondigen. Na een paar minuten vlogen de preuten en tetten ons al om de oren. Niet dat we er tegen zijn - verre van ! - maar het blijft een misvatting dat vuilbekkerij synoniem is voor humor. Deze klip weet Solo vakkundig te omzeilen door direct daarna zichzelf te relativeren, even voor schut te zetten, of door - en hier onderscheidt de meester zich van de knoeier - door onmiddellijk een (nog) betere mop te lanceren. De grove klap is met andere woorden het lanceerplatform voor ‘Humor van een Hoger Niveau’. Is de meerwaardezoeker en canvaskijker meteen ook op zijn wenken bediend. Clichés en toogpraat blijven hier en daar doelbewust als kruidige krenten in de deeg verwerkt. Herkende je jezelf zo nu en dan in de populistische praatjes over homo’s en Marokkanen ? Dan heeft Solo je precies waar hij je hebben wil.

Een professionele show van een ervaren podiumbeest. Achter de coulissen bleek de man achter  de komiek overigens best aaibaar te zijn. Han Solo, bedankt !

VERSLAG ROB DE NIJS - VAN ALLE TIJDEN

Share

Kruishoutem: home of the hits ? We zouden ’t bijkans gaan geloven ! ‘Tiritomba’ (Koen Crucke en Willy Claes), ‘Apache’ (Jean Blaute en Erik Melaerts), ‘De eerste sneeuw’ (Jan De Wilde), ‘Only you’ (The Flying Pickets), ‘Bakske vol met stro’ (Urbanus), ‘Warme dagen’ (Raymond van het Groenewoud), ‘Zwart wit’ (Frank Boeijen). Ze weerklonken de afgelopen jaren en maanden allemaal in OC De Mastbloem. Rob de Nijs breide daar in zijn eentje afgelopen zaterdag  nog zo’n 20 stuks bij. De 71-jarige trompetter van het leger van de prins had Bo, malle Babbe en tal van andere iconen uit het Nederlandstalige populaire lied meegebracht naar de Sint-Eligiuskerk. Een tour de chant ‘van alle tijden’. Een levende juke box met hits die 40 jaren overspannen. Il faut le faire ! En Rob deed het. Met gratie en met stijl.

Het was Cultuurkruisvoorzitter Herwig die de technische voorbereiding op zich had genomen om Kruishoutems grootste godshuis in drie dagen tijd om te toveren tot een concerthall for one night. Ook voor Rob een primeur, want het was volgens zijn booking agent de eerste keer dat hij in Vlaanderen - naast Kerstconcerten - optrad in een kerk. De akoestiek zat goed. Het publiek was er klaar voor. Rob ook. Opvallend goed bij stem, accuraat en spits in zijn bindteksten, joviaal in de omgang, lekker interactief met het publiek. On stage en achter de schermen kregen we eenzelfde attentvolle en professionele klasbak te horen en te zien. 

DSC 0028

Ballads en hits. Te veel om op te sommen. Enkele voorbeelden toch, die opvallend goed in de oren klonken: ‘Varen’, een vertaling van de seventies hit ‘Sailing’ (Christopher Cross), ‘Het werd zomer’, dat vrij vroeg kwam, hét nostalgisch kippevelmoment vóór de pauze ‘Foto van vroeger’ en de medley met flarden ‘Ritme van de regen’ (zijn  doorbraaksingle uit asjemenou 1963 !), ‘Zet een kaars voor je raam vannacht’ en ‘Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer ?).

DSC 0185 DSC 0266

 Wie dacht dat Rob en zijn band Pur sang gas zouden terugnemen na het ledigen van de bar in OC De Mastboem (gevuld met spa en jus d’orange) had het volslagen verkeerd voor. The hits kept on rolling. Na het ingetogen ‘Zonder jou’ deinden we al vrij vlug mee op reggaetonen en up tempo beats van o.a. , ‘De Pieper’, ‘Een beetje meer’, ‘Hou me vast (want ik val)’, ‘Zondag’, enzoverder enzovoorts.  Opvallende keuze daartussen, het wellicht minder bekende, maar daarom niet minder mooie ‘Water en vuur’, een geflopte single uit 1993. De kerkgangers werden meegenomen naar een muzikale climax met ‘Jij’, ‘Banger hart’ en tenslotte ‘Malle Babbe’ dat de Sint-Eligiuskerk - even tot de vrees van Z.E.H. Deken - haast in vuur en vlam zette. Rob sloot stemvol af met een statement over wie en wat hij is: ‘Een zanger die zingt’.  Een Grote Mijnheer. Bedankt, Rob. 

Drie uren later was de kerk dank zij onze vrijwilligers weer die goeie ouwe Sint-Eligiuskerk geworden, die al sinds 1855 Kruishoutem centrum siert. Lang na middernacht trokken we tevreden de kerkdeur achter ons dicht. Een gure windstoot geselde onze uitdunnende haarbos. Ach, werd het maar zomer !

VZW Cultuurkruis dankt zijn publiek, zijn sponsors en partners, ZEH Deken en kerkraad Sint-Eligius en Sint-Gabriël Kruishoutem, en last but not least zijn vrijwilligers. Zonder jullie allen was dit niet mogelijk.

Foto's:

Verslag Frank Boeijen - Een vermoeden van licht

Share

In Brussel speelde het naburige Zulte Waregem tegen Sporting Lokeren de finale van de Belgische voetbalbeker. Het was evenwel in Kruishoutem dat de lamp brandde. Ze gaf er een vermoeden van licht. Frank Boeijen deed in zijn theatertournee doorheen Nederland en Vlaanderen de Eiergemeente aan.

‘Frank Boeijen is een romanticus, een zingende verzetsstrijder tegen de vergankelijkheid. Hij zoekt naar wat blijft. Overal en nergens. Rusteloos. Zijn muziek schraagt de ziel. Beelden oproepend. Gekneed, gekerfd en gelaagd, als een kunstwerk. Zijn nieuwe album ‘Een Vermoeden Van Licht’ is meesterlijk. Met een paar trefzekere toetsen schetst hij een donkerkleurig stilleven. Een compositie waarop de tijd als het ware verglijdt.’

Boeijen creëerde in De Mastbloem een sfeervolle, sensitieve wereld waarin het als toeschouwer goed toeven was. Hij zette meteen de toon door ter verwelkoming handjes te gaan schudden met de concertgangers op de eerste rij. Frank ‘spande een koord tussen op drift geraakte stemmingen van hoofd en hart’, waarbij hij werd begeleid door twee getalenteerde wapenbroeders.

DSC 0037 DSC 0026

Zijn laatste CD is de kapstok waaraan deze theatertournee is opgehangen. Voornamelijk ballades over vergankelijkheid en afscheid. Sommige ervan bevatten serieuze overpeinzingen en luisterden daardoor wellicht niet voor eenieder even makkelijk weg. Luchtige liedjes als  ‘Afscheid Van De Schaamte ’ en ‘Eveline’ brachten echter moeiteloos de balans in evenwicht. Frank weefde doorheen het concert trouwens meerdere klassiekers en ‘gouwe ouwe’, zoals ‘De verzoening’, Voor jou alleen’, ‘Mooie dame uit Hué’, Zwart Wit’, ‘Reiziger zonder doel’, ‘Kronenburg Park’, ‘Koud in mijn hart’, waardoor het optreden een gesmaakte mengeling werd van gekend materiaal en nieuwe pareltjes. Boeijen, in every inch a gentleman, leverde zonder meer één van de artistieke hoogtepunten in de programmatie van Cultuurkruis, dat met deze klasbak zijn zesde werkjaar succesvol aftrapte.

Zulte Waregem verloor intussen met 1 - 0 van Lokeren.

De setlist:

  • Een zee van tijd
  • Eenzaam meisje aan zee (*)
  • Eveline (*)
  • La chambre des étoiles (*)
  • Mooie dame uit Hué
  • Zeg me
  • Jij loopt met me mee (*)
  • Zorgen
  • De verzoening
  • Hollandse hemel
  • Afscheid van de schaamte (*)
  • Reiziger zonder doel
  • Koud in mijn hart
  • Afwezig
  • Zonder woorden
  • Het verkeerde lied-Ontmoeting
  • Twee gezichten
  • Vaderland
  • Voor jou alleen
  • Kronenburg park
  • Zwart Wit

(*) songs uit album ‘Een vermoeden van licht’

 

Bekijk de foto's hier.

Verslag Emile Verstraeten feat. Little Kim: ‘Couleur locale’

Share

Eigen muzikaal volk eerst ! Na ouwe rotten als Urbanus en Raymond vh Groenewoud veroverde op zaterdag 16 november 2013 aanstormend Kruishoutems talent de bühne van CC De Mastbloem. Raar, maar waar; Emile en Kim hadden nog nooit samen gemusiceerd, laat staan geconcerteerd. Nochtans hadden beiden - elk op hun wijze - toch al een weg afgelegd in artiestenland.

Emile Verstraeten

Reeds als kind was Emile meer speels met viool dan met knikkers. Een lid van de plaatselijk heemkundige kring Hultheim had een artikel opgediept van twintig jaar geleden waarin de toen nog kleine Emile zijn toekomstdromen had ontvouwd: "Als het kan, wil ik later een grote muzikant worden, die internationaal bekend is, en veel poen scheppen', grapte de toen 13-jarige wonderboy. Het eerste deel van die droom is alvast uitgekomen; hij werkte samen met grootheden zoals Jan De Wilde, Urbanus, de Nieuwe Snaar, Philip Catherine, het IJslandse ijskonijn Björk en is de vaste violist van Bart Peeters.

Little Kim

Little Kim maakte furore met haar band The Alley Apple 3. Twee CD's vulde ze met lekker in het oor liggende muziek uit de roaring twinties. Honky tonk, hot jazz and cold swing, that's her thing.

Emile Verstraeten feat Little and the Wazini's

De ravissante Kim pakte het publiek in met haar gouden stem en compenseerde met haar naturel de aanvankelijk ietwat houterige présence van een gespannen Emile. Thuiswedstrijden zijn een voordeel voor voetballisten, niet voor artiesten. 'Maar, als mijn gitaar me helpt, dan zing ik voor jou hoeveel ik van je hou', is een liedje van Johan Verminnen. Zonder meer toepasselijk op Emile, die zich snel in zijn nopjes voelde met gitaar en viool. Met Little Kim en ondersteund door zijn waanzinnig goed musicerende Wazini's bracht hij een set van feel good jazzy tunes, die zo nu en dan deden denken aan onze favoriete cocktail muziek van The Style Council, het 80-jaren project van modfather Paul Weller. Dat Emile een instrumentale virtuoos is, wisten we. Maar dat hij tevens over een stembereik beschikte dat het midden houdt tussen dat van Born Crain en Bianca Castafiore, nou moe ! Dat was een regelrechte openbaring ! Emile en Kim pakten de zaal in met hun virtuositeit (Emile), présence (Kim) en enthousiasme (beiden). Deze samenwerking smaakt naar meer en vraagt om een vervolg. Hoewel hij zich niet ongelukkig voelde - het understatement van de dag - sloot Emile voor eigen volk af met een blues. Blij gemutst keerden we in de koude nacht huiswaarts.

Bekijk de foto's hier.